حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما / بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

گاه می گویم فغانی بر کشم باز می بینم صدایم کوته است

باورها محور اندیشه ها هستند وباورهای هر کس اندیشه هایش را می سازد.

زندگی ما و سرنوشتمان را باورهایمان طراحی میکنند.

من باور کرده ام که می توانم،می توانم خاکهای سالهای بی حاصل را از لباسهای رنگین زندگیم بتکانم و آغازی دوباره، یعنی بوی خوش بودن.

"هستم اگر می روم."

امان از کج فهمی ها ، دست کم گرفتنها ، بی ارادگی ها ، تسلیم محظ بودن ها و . . .

امان از این همه تماشاچی که مست یونجه روزمرگیها حتی جرات نمی کنند نگاهشان را از پرچین مرتعشان فراتر ببرند. 

آی آدمها . . .

|+| نوشته شده توسط مهرداد در سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385 ساعت 11:9 |