حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما / بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

همیشه جاده ها جایی آن دوردستها راهشان رااز هم سوا میکنند،

 تا دوراهی یک دور دست نامعلوم ...

همسفر؟

(واژهء گنگی ست.)

برای مسافر، ماندن یعنی طرح یک غروب خاکستری دلگیر

جاده ها منتظرند
پس استواری قدمها

 رفیق نیمه راه نباشید.

|+| نوشته شده توسط مهرداد در یکشنبه پنجم شهریور 1385 ساعت 17:59 |