حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما / بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

بانگی از دور مرا می خواند

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می خواند
لیک پاهایم در قیر شب است ...

                         "سهراب"

|+| نوشته شده توسط مهرداد در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386 ساعت 16:30 |